پارس پروژه پرتال خدمات دانشگاهی
کد محصول: M225
سال نشر: 2005
نام ناشر (پایگاه داده): الزویر
نام مجله: International Congress Series
نوع مقاله: علمی پژوهشی (Research articles)
تعداد صفحه انگلیسی: 6 صفحه PDF
تعداد صفحه ترجمه فارسی: 11 صفحه word
قیمت فایل ترجمه شده: 10000 تومان
عنوان فارسی:
مقاله ترجمه شده : نقش از خود بیگانگی شغلی در تخریب قابلیت های كاری و سالخوردگی ناسالم
عنوان انگلیسی:
The role of job alienation in work ability deterioration and unhealthy ageing
چکیده فارسی:
هدف اصلي اين مقاله آگاهي از اين موضوع است كه در حرفه پرستاري، از خودبيگانگي شغلي با توجه به سن، باعث تضعيف و تخريب قابليت هاي كاري ميشود. از مجموعه پرستاراني كه در بررسی مورد نظر شركت كردند يك نمونه 27146 تايي از پرستاران انتخاب شدند. علاوه بر سن “تقاضاي شغل”، ” كنترل شغل” و “اذيت و آزار در محیط کار” بعنوان عوامل تعیین کننده از خودبيگانگي شغلي در نظر گرفته شدند. “تعهدات زیاد”،” عدم اطمينان در مورد درمان بيماران”و “معناي كار” بعنوان علائم ازخودبيگانگي شغلي استفاده شد. در نهایت شاخص هاي توان كاري (WAI) بعنوان متغير خروجي استفاده شد. مدل معادله ساختاري براي آزمون فرضيه هاي ازخودبيگانگي شغلي استفاده شد. كه اين مدل متناسب با داده هاست.
تعهد بالا، عدم اطمينان در مورد درمان بيماران و مفهوم كار اثر مستقيمي بر شاخص توان كاري داشتند. تقاضاي بالاي شغل، اذيت و آزار در محیط كار، كنترل پايين شغلی و سن هم اثرات مستقيم و غيرمستقيمی ( از طريق تعهد بسيار بالا، عدم اطمينان از درمان بيمار و معنار كار) بر روي شاخصهاي توان كاري داشتند. توانايي پايين كاري در پرستاران مسن تر ناشي از كهولت سن و افزايش تعهد حاصل از تقاضاي بالاي شغل، كنترل كم شغل و سختي كار است. در مقابل، در بين پرستاران زير50 سال، كاهش شاخص توان كاري بيشتر بخاطر عدم اطمينان از درمان بيمار و بی معنی كار است كه هر دو امکان دستیابی به توان شغلي بیشتر و پيشرفت تخصص شغلی را تحت تاثیر قرار می دهد.
كليد وا ژه ها: پرستاري از خودبيگانگي شغلي، سالخوردگي ( كهولت)، توانايي كاري، مدل معادله ساختاري
مقدمه
برطبق چارچوب تئوري ما، احساس از خودبيگانگي شغلي، ممكن است به عنوان يك اختلال تكراري در تصميم گيري دركار، مورد ملاحظه قرار گيرد؛ به سبب فقدان زمان و اطلاعات مناسب براي پردازش كافي، كه ميتواند به احساس عدم مالكيت در ابعاد زندگي آينده و رفاه خود فرد منجر شود. تصميم گيري آسيب ديده و تضعيف شده ممكن است در ارتباط با كار ناسازگار و شرايط سازمان رخ دهد، همچون اجتماع كاري ضعيف، تقاضاهاي شغلي بالا و كنترل شغلي پايين، و ميتواند به كاهش قابليت كاري اشخاص و شرايط استخدام منجر شود كه اين امر ميتواند به ترك زودرس حرفه بينجامد. بخصوص در پرستاري، از خودبيگانگي شغلي بايد اجتناب شود، چرا كه فرآيند كمبود كاركنان پيش مي آيد كه اين روزها به شدت بر اين حرفه تاثيرگذار است.
ايجاد گرايش به شرايط شغلي خوب، يعني ويژگيها و رفتارهايي از كارمندان در مورد شرايط شغلي خودشان، براي از عهده برآمدن تقاضاهاي بازار بيكاري، از اهميت بسيار بالايي برخوردار است.
در طي گذر زمان، گزينه هاي كاري و زندگي اشخاص با سابقه تر ميتواند طول عمر و بهبود بيشتري يابد. در مقابل، اين عوامل ممكن است به عملكرد پايين منجرشود، كه نشاندهنده تطبيق ضعيف مزد است و به امتناع سريع وي منجر ميشود. بويژه محيط كاري نامناسب يك شخص، ميتواند به علت فقدان رقابت منجر به فرسودگي و حالات روحي بد شود. در اين ميان، خودخوري براي آن كساني كه علاقمند به مطالعه روابط بين اضطراب و آسيب شناسي هستند يك مساله مهم است، چرا كه شرايط از خودبيگانگي شغلي را توصيف ميكند كه همراه با خشم و رنجش شديد است.
Abstract
The main purpose of this study is to illustrate how, within the nursing profession, work ability can be deteriorated by a job alienation mechanism which acts differently according to age.
From the total number of nurses participating in the NEXT Study, a sample of 27,146 nurses was selected. In addition to age, “Job demands”, “Job control” and “Harassment at work” were considered as determinants of job alienation. “Overcommitment”, “Uncertainty about patients’ treatment” and “Work meaning” were used as symptoms of job alienation. Finally, “Work Ability Index” (WAI) was employed as the outcome variable. A structural equation model was used to test the job alienation hypothesis.
The model demonstrated a good fit with the data. Overcommitment, uncertainty about patients’ treatment and work meaning had a direct effect on WAI. High job demands, high harassment at work, low job control and age had both direct and indirect effects (via overcommitment, uncertainty about patients’ treatment and work meaning) on WAI.
Low work ability in older nurses is due to ageing and to an increase in overcommitment yielded by perceived high demands, low job control and high harassment at work. On the contrary, among the nurses under 50 years old, decrease of WAI turned out to be more associated with higher uncertainty about patients’ treatment and lower work meaning, which both affect the possibility to reach more professional competence and develop occupational expertise.